الرئيسية » مقالات كردية » Rûpelek ji dîrokê……sûrêm gundekî herêma bedlîsê bû..!!?

Rûpelek ji dîrokê……sûrêm gundekî herêma bedlîsê bû..!!?

(xeleka didwa)

Dîrokê ez nizanim,çîrokê ez nizanim,tenê ez dizanim felek li serê me digeriya,destê xweh û bira ji hev diqetiya,hevalçûka zikê dê li ser tehta zorê diçiriya, rih û canê hev ji hev dipekiyan,hin ji wan dimirin , ji ber çavan diketin û hin jî di jiyanê de mirî diman û di çavan de kêm diketin.

xalê min evdirezaq digot: safya por kurê tu zaro ye tê çilo tenê li xerîbiyê bimîne..ev sê şev û sê rojê me em li mihemed digerin û em wî nabî nin bajar mezine qîza min ,bê bav pirrin,tu zaro ye va gundî tev de vedigerin zozana de ka bi me re were keça xalê xwe,em paşê dikarin vegerin û li mihemed emînê bi tenê careke din bigerin.min ji xalê xwe re digot
Xalo..! bê mihemed emîn ez nikarim vegerim sûrim, dîsan ezê xerîb bimînim ,çilo ezê ruhê xwe li vir bihêlim,çawa ezê canê xwe windayî bihêlim,ezê çawa çira mala bavê xwe bicarekê re vemirî bihêlim.

îro neviya min dibêje:pîrê we nizanî bû kî şerê dike,we nizanî bû şerê cîhana ê yekê ye,yan ê didwa ye,yan ê sisya ye…..,we nizanî bû morîka stwê we di nav lingê hespên cenga kê de winda bûye,we nizanî bû hûn êzingê agirê kêne?xelkê çar wext govenda xwe li hewşa me li dar xistine,qirêja nava xwe li ser livîna me vala kirine,romî hatine,tazî hatine,mexûl hatine,tirk hatine,firs hatine, şûrên xwe tevdan di qirika me de kişan dine,ji rojhilat,ji rojava,ji başûr,ji bakûr,ji her çar terefên dinya yê konên xwe li ser sînga me vegirtine.gulla tivinga xwe di malzaroka dergûşa me de teqandine.

pîrêê..emê kengî dikaribin sînga xwe biparêzin..?emê kengî sermemikên pêsîrên bejinroja xwe ji devheramoka paqij bikin…?emê kengî karibin kesk û sor,sipî û roja xwe himêz bikin.

Demê ez nizanim,çaxê ez nizanim,çîrokê ez nizanim,tenê tê bîra min siwarê hespê,ismaîlo ez ne dibirim gundê xwe gocekê,ji min re got anha em li deştê cotê axê dikin,nûrê.. em pirr ji sûrêm dûrin,min bi xwe ew welat ne dîtiye,nûrê kesî te li van deveran nemaye û tu zaroye tu nikare li vê çola bê xwedî tenê bimîne,gera te, li birê tey zaro wek gera li serê derzyê di nav koma qirşên pûş de ye, a baş ewe ku tu bi min re were deştê,emê bibin xwedî û mirovên te,emê bibin stara serê te.

Ji neçariyê,neçarî dihat pêşya min,ji bêhiviyê dijwariya ne xuya dibû nîşana min,li deştê ismail ez li xwe mehr dikirim, ez dibûm hewya jineke nexweş ku nedikarî bû serê xwe ji erdê rake,nexwşya wê ez gûman dikim êşa zirav bû, piştî demek ne dirêj hewya min emir dida hazira û diçû wê dinya ya heq,ji êşdîtinê, ji zehmetiya sêwîbûnê,ji dilê xwey bi kul, min herdû sêwiyên wînî hûr xwedî dikirin,evdilrehman sê salî bû,şêxmûs du salîbû,bi zarotiya xwe ez dibûm diya zarokin gurrî û nexweş,ez dibûm bermalya mêrekî belengaz,feqîr û xeşîm,ez dibûm berdestka jinbirên wînî bê rehm,nezan û sert,ji bêxwedîtiyê nabûn li min tune bû,rûniştin ne para min bû.

her destê sibê û berî derketina rojê ez di nava xwe de digiriyam,min ji xwe re digot,gelo mihemed emîn saxe,gelo xalê min ew vegerandi ye sûrêm,yan hîna ew jî wekî min di aşê bêxwedîtiyê de tê ye hêran,gelo ezê careke din bi çavê serê xwe sûrêm bibînim,gelo ezê herim ser tirba şêxê xwe,û xwe bavêm hewara wî ko xwedê teala berxê bavê minî bi tenê sax vegerîne zozana,ez çar..pênc salî bûm bavê min ji mere digot:kerametê şêxê me pirr hene,dema xwedê nenasên turko ew hêsîr girtin û şêx şabedînê me birin ber sêdarên bi darvekirinê deh caran werîsê gerdena şêxê min diqetiya,erd û ezman ji hêrs û heyfa şehîdê me di hejiya.

Li deştê ez ji ismaîlo bi halkî dibûm,berî wexta xwe ez mezin dibûm,di feqîrtîyê de,min di nava xwe de,kulek din,êşek din,zulmek din,bêgunehek din,jîndarek di jiyana zor û zehmet de hildigirt,min………………….ta xeleka sisyan